Clubavond: Donderdags vanaf 19:30 in het pand van de Vendeliers. Knollendammerstraat 14 1531BE Wormer.

-Onze jongens in de 24 uren van Speedlines-

 

Voor onze mannen was de 12de editie van de traditionele 24 uren van Diepenbeek een Rollercoaster van ervaring en emotie. Ron en z’n teamgenoten uit Hardinxveld zagen een grijpbare overwinning voor hun neus weggekaapt worden. De BEHRA boys evenaarden hun prestatie van vorig jaar. Maar nu onder heel andere omstandigheden.

 

Licht uit, spot aan. Here we go for …    

Het begint al een beetje traditie te worden. Frites eten bij Sjefke. Hij bestiert zijn frietkot op een klein kilometertje van de Speedlines SC club in het studentenstadje Diepenbeek. De beste man kent ons ondertussen en altijd weer moet ik oppassen dat ik hem niet Urbanus noem. De gelijkenis met de Vlaamse komiek is treffend. Voordat we Geert Mertens blij maken met onze aankomst is het frites met Jupiler bier. En deze keer werden we overvallen door Ron en zoon Ian die gezellig op vrijdagavond dezelfde trek hadden. Hoe heet die saus ook weer Ron?

Samurai ! Klinkt als een patatje oorlog, alleen dan nog bloediger. Maar zal best smaken.

In tegenstelling tot vorig jaar kwamen er nu op vrijdagavond meer teams trainen voor de grote klassieker. Natuurlijk de lokale helden van Speedlines. Maar ook onze vrienden uit Hardinxveld waren er vroeg bij om zich voor te bereiden op de grote slag die nu eindelijk eens gewonnen moest worden. Want dat bovenste plekje op het podium staat in ieder geval voor Desmond Dekker al jaren bovenaan zijn verlanglijstje. Voordat hij het slotracen vaarwel zegt. En dit waren zijn eigen woorden.

Een goede voorbereiding is het halve werk. En dat betaalde zich in de race ook uit voor de Speed 74 mannen. Totdat het manneke van de tax langskwam. Maar daarover later meer.

Onze BEHRA boys moesten op vrijdag eerst even een bittere pil slikken.

Ondanks de intensieve preparatie van het chassis liet de fraaie wit/blauwe Pescarolo zich maar slecht rondkoersen op de snelle Speedway. Waar we toptijden in de 4.4 seconden verwachten (door de topteams), kwam de auto niet veel verder dan een 5.0, 4,9 seconden per omloop.

En dat, beste lezers, zou een reden zijn om in te pakken en naar huis te gaan. Want met zulke tijden doe je gewoon niet mee. Met niemand.

Maar wat volgde was een voorbeeld van gedegen organisatie en motivatie. Even de beer prikken en pesten.

 

 

Er werd volop gesleuteld. Systematisch alles onder de loep nemen en verwisselen of vernieuwen. Slepers, tandwielen, motor, banden, bedrading. Er werd zelfs een verse moot zalm in de cockpit gelegd om van de Teddy een Grizzly te maken.

En dat alles, of misschien het laatste, deed wonderen. De bolide werd rapper en rapper (om het maar Vlaamstalig te houden)

Na het instaleren van de ‘handout’ motor en banden op zaterdagochtend lieten onze BEHRA mannen duidelijk hun nagelsporen achter op het wegdek van de Speedway .

4.4 seconden voor 1 rondje. YES. Dat was ons doel. Hehe, gelukkig. Ge moogt blijven (Vlaams). We doen weer mee.

Bas en Erik zijn voor BEHRA de chassisbouwers. En ik heb er nooit aan getwijfeld dat onze clubgenoten een goed chassis kunnen maken. Maar slotracen is vaak net een 1/24 imitatie van het echte spelletje. Daar gaat het ook vaak om het zoeken naar seconden of tienden ervan.

Je komt ergens met een goede auto en opeens op locatie werkt het niet.Dan is het je kop koel houden en met een systeem werken naar progressie.

Het helpt als je dan met 5 man gezamenlijk ideeën en oplossingen aandraagt.

Zelfs de verlichting, de achilleshiel van 2010, bleef al in de training permanent branden.

De vooruitzichten voor onze clubgenoten waren dus goed.  

 

Als Bas, Erik, Henk, Rob en Arno de hele 24 uur zonder grote problemen gemiddeld in de

4.6 / 4.7 konden koersen zouden ze ook hun hoop op een hoge finishplek kunnen zien uitkomen.

Maar 24 uur is lang. 1440 minuten ofwel 86.400 seconden.

Er werd toch maar vanaf gezien om bij regelmaat de zalmmoot in de cockpit te leggen.

 

Vergeleken met vorig jaar was de concurrentie flink sterker geworden.

Al in de proloograce, de 6 uren, hadden we kennis gemaakt met de internationale Belgen Stoffel de Vos en Pieter Tietgat die deze race wonnen. Daar kwam na wat twijfelen nu ook het TRAX team bij met Dirk Baele en Gerrie de Roeck. Ook IMCA racers.

Onze regiogenoten van Slotshop was even een vraagteken. Met een door Hugo Dekker geprepareerde bolide had teamcaptain Tom Peters in HG laten zien dat hij snel is. Een echt amsterdammertje van staal. Maar z’n teamgenoten? Ook zo taai of paaltjes van piepschuim?

Voor deze mannen was de 24 uren een nieuwe ervaring. En het zou zijn tol gaan eisen.

Bikkelhard.

Wat ze in ieder geval wonnen was het concours. De Slotshop Pesca was lekker donkerblauw met een compleet decalsheet erop geplakt. De beslissing over wie de mooiste auto had viel echter in een trekking van het langste stokje. En eerlijk is eerlijk, de verliezende auto zag er na 24 uur veel beter uit. De BEHRA Courage C60.

De webcam was weer even slecht als vorig jaar. Het gastenboek weer net zo gevuld en actueel. En ook nu zagen we weer diverse teams in passende outfit of  felle Ferrari shirts.

Onze gastheer heeft in 2010 blijkbaar zijn lesje geleerd. Geert had voor het raceweekend de Jupiler afgezworen en zelfs z’n oude Portomaat Henk kon hem op vrijdagavond niet aan de Whisky krijgen. Geen inslapende raceleiding meer. Toppie Geert.

Ook de rondenteller was gemoderniseerd na 2 jaar achtereen problemen. Geen felle lichten meer onder de tellerbrug. Rustiger voor de nachtpiloten en … donkerder. Aldus Geert.

Wat jullie reporter na 10 uur ’s avonds wel meteen opviel: de nachtsessie was niet compleet in de duisternis. Het zicht bleek zelfs beter dan vorig jaar. Aan de wand achter de piloten hingen dozijnen A4 postertjes van wit papier. En dat beste lezers, reflecteert het blacklight perfect.

De nachtsessie was dus meer een schemersessie geworden. Ik zal niet klagen.

 

Wat zei ik ook weer? Meer concurrentie? Dat werd onze jongens vanaf de start gelijk duidelijk. Wat ze ook meteen opviel: na het zetten van een paar spacers om de body aan de voorkant wat hoger te krijgen (eis van de tech. keuring) was de 4.4 seconden bolide opeens ver weg van die rondetijden. Maar gezegd, de MTRC / BEHRA bolide heeft de race aangevoerd. Voor ongeveer een halve ronde. Toen vergaloppeerde Bas zich een beetje en kwam klem in het starttumult. De eerste dé-slot (uitvlieger) was een feit. In het eerste uur waren het vooral de teams van Speed 74, GPS, Urtrack en … eigenlijk de meesten, die er een 24 uren van Le Mans 2011 herhaling van wilden maken. Alleen met de debutanten van Slotshop hadden de BEHRA boys vanaf de start geen moeite. Tom Peters was voor dat team de spil. Zijn teamgenoten namen afwisselend plaats in de lesauto. De hoop voor onze mannen lag in de duurzaamheid van de auto. Lekker blijven koersen en geen problemen oplopen.

Maar dat weet je nooit van tevoren.

Zo bleek de achtervleugelbevestiging in de eerste uren het geweld van kleine en wat grotere aanrijdingen niet bestand. Totdat rigoureus met foamtape geplakt werd. Wat ook een probleem werd, waren de zilverslepers. Prima ‘pick-up’ maar eenmaal krom blijft het in die stand.

Het heeft Henk een hele rijbeurt gekost. Daarop werden koperslepers gezet maar die bleken tegen het tempo niet bestand. De twee reepjes stroomcontacten fikten zienderogen onder de bolide weg. Nu zijn onze clubgenoten heel snel in het wisselen van slepers. Amper 10 seconden waar andere teams de hele body verwijderen om erbij te kunnen.

Echt waar. Je ziet soms dingen gebeuren waarbij je je moet omdraaien om niet in een lachstuip te schieten. Maar hé, Bas, Erik, Henk, Rob en Arno hebben gezamenlijk meer dan 100 jaar (!) slotrace ervaring.

 

Het leek er lange tijd op dat onze vrienden uit Hardinxveld dit keer het langste frietje zouden trekken. De gedoodverfde favorieten uit Limburg kampten met pech en problemen. En zo sloop ook het team van Geert Mertens & co (GPS: Geert, Pieter, Stoffel) naar de kop toe.

De race werd echt spannend. Bij het ingaan van de nacht koersten de toppers binnen enkele

tientallen ronden. Wouw. Le Mans 2011 op herhaling? Ook de internationals van het TRAX team waren echt snel. Maar daar lag een vette adder in het gras. Desmond kon ons verzekeren dat we ons daar geen zorgen om hoefden te maken. De mannen rond Dirk Baele konden snel koersen, maar hadden geen benul van slotrace techniek. Zo bleek de motor te zijn … vastgelijmd ! En daarvoor werden ze al om half een ’s nachts gestraft. Wie zo klungelig een auto opzet kan rekenen op een serie pech dat de looptijd van GTST overtreft.

Blijkbaar deed het de motivatie van de mannen ook geen goed (oh wonder!)

Met Slotshop en het lokale Broeders team achter zich, werd rond 9 uur op zondagochtend de P5 uitgehangen voor de BEHRA Pescarolo. De rode TRAX bolide stond geparkeerd. De mannen was de moed zelfs uit de schoenen gevloeid. Met veel overredingskracht van hun slotmaten kwam het product weer op gang. Maar toen was de beer al ver weg. En werd de felgele Broeders auto weer eerste belager.

 

Ondertussen …

Werd er al een bescheiden vreugdevuurtje gestookt in het Speed 74 kamp. De mooie oranje C60 Courage lag al vele uren op kop én … de grote concurrent Urtrack op meer dan 100 laps achter. Niet elk teamlid van de HG vertegenwoordiging was er echter zeker van dat het dit keer ging lukken. Daarvoor draaien Hugo, Arthur, Wilco en Desmond al te lang mee.

En kennen de kracht van de Limburgers. Maar hoop doet leven, nietwaar?

Eerlijk gezegd, met een blik op de Urtrack pits, zou je ze niet veel meer toedichten. Het leek wel of er een bom ontploft was. In alle sleutelhaast vielen bakjes met onderdelen om en lag chaotisch op tafel.

Was het schijn? Afleiding? Zand in de ogen strooien? 100 rondjes achter? Pfffff, so what?

Harry, Roger en Rudi weten ook in zulke gevallen het hoofd koel te houden en lekker de jacht in te zetten. En hoe? Als een Cheeta die prooi heeft geroken. Met nog ruim 8 uur te koersen werd ronde om ronde het gat dichtgereden. Met de GPS mannen aan de trekhaak.

En daar ging voor de zoveelste keer de droom van een overwinning voor Speed 74 achter de horizon verloren. De stemming bij de mannen sprak boekdelen.

 

Voor onze jongens was met een 5de plaats het maximum wel bereikt. Ergens was er nog hoop dat een 4de stek als cadeau kwam. Een juniorenteam van Speedlines koerste heel netjes op die positie rond. Jongetjes in de leeftijd waarin meisjes nog geen afleiding zijn. Eentje stond in de nacht naast Bas te knijpen en leunde van vermoeidheid tegen onze clubgenoot aan.

24 uur is lang, hard, zwaar en meedogenloos. Eén stap opzij en ze waren letterlijk gevallen.

Maar de traantjes bij de huldiging was een teder moment. Ze hadden het dik verdiend.

Kort voor de finish kwam er een sprankje hoop bij het Broeders team. Teamcaptain Danny nam zelfs even z’n eeuwig tussen de lippen geperste sigaret (non smoking) weg.

De BEHRA bolide verloor plots aan power. Even daarna ging het weer. Maar duidelijk was dat de motor op z’n laatste cilinders reed. Terwijl Henk de auto zo goed en kwaad als het ging rondkoerste, werd in de pit snel een verse motor klaargemaakt. Met nog 2½ uur te gaan was het ondenkbaar de gok te wagen. Volgens Wilco (Speed 74) kost een stop voor motorwissel zo’n 50 ronden. Wij deden het in … 20. En hielden zo een ruime voorsprong op de P6 auto.

Waarop Danny zijn sigaret maar weer tussen de lippen stak.

De MTRC clubvertegenwoordigers kunnen trots zijn op een vooral uitstekende teamprestatie.

De auto was veel sneller en beter dan vorig jaar. Arno heeft als nachtbraker prima gekoerst.

We waren heel goed in het snel wisselen van onderdeeltjes maar helaas … de concurrentie was ook sneller dan in 2010. Het feit dat de bolide vooral op zondag steeds beter ging, mag toegeschreven worden aan de juiste keus van Bas voor een progressieve opzet. Dat heeft geloond. En dat Bassie in de nacht niet even een stapje opzij heeft gezet om iemand om te laten vallen, hey, dat is hem vergeven.

De 24 uren van Diepenbeek. Een uniek slotrace evenement. Een Rollercoaster van begin tot eind. Zo vliegen ze je aan alle kanten voorbij. Zo rol je ronde om ronde het veld op.

Geweldige duels tussen rijders onderling op de baan. Het mooie van de Speedway is dat men zoveel grip heeft. Je kunt zo lang close racing doen zonder elkaar dwars te zitten. En dat garandeert na de finish toch vooral blije gezichten. En genoeg gesprekstof.

Zoals het Jaguarteam in de jaren 80 op Le Mans altijd na afloop neerschreef:

‘We’ll be back’.

Zo is het, maar dan weer met de beer.

Kodiak